MICHAEL NEWTON

29-4-2017

Michael Newton is hypnotherapeut, en brengt mensen onder hypnose (hypnotherapie, regressie) terug naar vorige levens, en naar de fase tussen 2 levens in (het tussenbestaan).

Boeken van Michael Newton:

- Michael Newton, De zielenreis, het bestaan tussen de levens in (Journey of souls: case studies of life between lives)
- Michael Newton, De zielsbestemming, nieuwe casestudies over het bestaan tussen de levens in (Destiny of souls: new case studies of life between lives)
- Michael Newton, Herinneringen van na de dood, het bestaan tussen de levens in, casestudies verzameld door leden van het Newton Institute (Memories of the afterlife: life between lives stories of personal transformation)
Zie ook op Wikipedia, YouTube, NVRT en LBL (life between lives - leven tussen levens).

Andere boeken:

- Joel L. Whitton & Joe Fisher, Tussen twee levens, therapeutische ervaringen met het bestaan tussen dood en wedergeboorte (Life between life)
- Brian L. Weiss, Vele levens, vele meesters (Many lives, many masters)
- Susan Wisehart, SoulVisioning (hoofdstuk 9)
- Andy Tomlinson / Ian Lawton, Exploring the eternal soul, insights from the life between lives
- Ian Lawton / Andy Tomlinson, The wisdom of the soul, profound insights from the life between lives

Op deze website zal ik successievelijk een aantal dingen uit de boeken van Michael Newton e.a. becommentariëren.


Beschouwingen:

1. Bewijs?
Het gaat op deze website niet om het bewijs van leven vóór (en na) de dood, en reincarnatie. Dat is er al voldoende overtuigend. Enige andere mogelijkheid is dat al deze vele mensen frauderen, en dan nog allemaal op dezelfde manier. Dat is erg onwaarschijnlijk. En let ook op de overeenstemmingen met bijna-doodervaringen.
De hypothese van leven voor de dood is de meest eenvoudige en voor de hand liggende, en moet daarom worden aanvaard (‘scheermes van Ockham’). Ten aanzien van verschijnselen die lijken af te wijken van de hypothese, moet in eerste instantie worden geprobeerd ze binnen de hypothese te verklaren.

2. Omgekeerd handelingsverloop:
Toch nog een opvallend puntje qua bewijs, omdat ik er nooit iets over lees:
De klant word naar een eerder leven teruggebracht. Meestal is dat naar een traumatisch moment in dat leven, vaak het moment waarop men doodgaat.
Vervolgens wordt met de klant dat leven in omgekeerde (tijds)volgorde doorgenomen.
Dan ontstaat altijd een consistent en gedetailleerd verhaal, waaruit het latere overlijden op een natuurlijke wijze voortvloeit.
Ook als de klant in volgende sessies wederom in vorige levens wordt teruggebracht worden dezelfde levens gereproduceerd.
Dit doet ernstig afbreuk aan hypothesen van fraude of onbewuste fantasie.

3. Gecompliceerde wereld:
De wereld tussen de levens (tussenbestaan) is qua inrichting en bezigheden etc. nog gecompliceerder dan onze wereld. Vergelijk het met een insect dat ineens de aarde inclusief de menselijke wereld bewust zou zien.
Ook is men daar zeker niet perfect, de een kan en weet duidelijk meer dan de ander, er is sprake van een leertraject. Dat leren vindt in onze wereld plaats via incarnaties, maar ook in de wereld tussen de levens.
Ook heeft men evenals in onze wereld allerlei gevoelens.
Verschillen met onze wereld zijn: men kan in beginsel elkaars ‘gedachten lezen’. En, er is geen kwaadaardigheid. Ook ‘tijd’ zit anders in elkaar, maar dat valt (per definitie) buiten onze belevingswereld.

4. De eindvraag:
In deze boeken, in de andere esoterische boeken en in de godsdiensten, wordt niet de eindvraag (bevredigend) beantwoord: wat is het nut van dit alles?
In deze boeken wordt door degenen die onder hypnose in de wereld tussen levens zijn gebracht het beeld geschetst van een bol.com bol van energie, waarvan continu gedeelten worden afgesplitst. Die gedeelten hebben een eigen identiteit, en zijn onvolmaakt. Via een leerproces dat (meestal) gepaard gaat met incarnaties, wordt perfectie bereikt en vindt weer opname in de bol van energie plaats.
Maar waar dient dit hele circus toe?
En lijden neemt hierin een belangrijke plaats in.
Er zijn twee mogelijkheden: óf de ‘schepper’ c.q. de bol van energie heeft geen invloed op dit proces, óf het alternatief van lijden is nog ondraaglijker, bijvoorbeeld een immense vorm van verveling.

5. Andere vorm van logica:
Tijd werkt, volgens de verklaringen van gehypnotiseerden, in de wereld tussen de levens anders dan bij ons: alles vindt daar ‘gelijktijdig’ plaats.
Niettemin is ook in de wereld tussen levens (tussenbestaan) sprake van volgorde van handelen, causaal verband, en onvoorspelbaarheid.
In die wereld wordt daarom kennelijk een andere inhoud gegeven aan het begrip ‘gelijktijdigheid’. In onze belevingswereld is dat onvoorstelbaar.
Het menselijke voorstellingsvermogen c.q. de menselijke vorm van logica is per definitie onvolledig. Wij hebben een sec causale logica. Daarbinnen bestaat geen oplossing voor begin en einde van tijd en ruimte. ‘De wereld heeft altijd al bestaan.’ Dat kan dus niet. 'De wereld is op een bepaald moment uit het niet ontstaan.’ Dat kan dus ook niet. Niettemin, binnen onze belevingswereld moet een van beide waar zijn, omdat we kunnen constateren dat de wereld bestaat. Onze logica levert dus op dit punt een tegenstrijdigheid op.
Omdat de wereld wel bestaat, moet er dus ergens een vorm van logica bestaan waarbinnen dit soort vragen wordt opgelost.

6. Groepsgewijs incarneren?
Grootste probleem, naast het verschil in perceptie van ‘tijd’ – of misschien in verband daarmee? – is het punt dat de leden (alle?) van een zielengroep in hetzelfde toneelstuk incarneren, waarbij de rollen tevoren zijn verdeeld, en waarbij ten aanzien van de omgeving c.q. de dingen die zich gaan voordoen c.q. de situaties waarin men de juiste handelingen moet verrichten (in vrijheid, al lijkt dat tegenstrijdig), tevoren een (gezamenlijke?) keuze is gemaakt uit enkele voorgeschotelde settings, waarbij men op hoofdlijnen vooraf inzicht heeft gekregen in het (mogelijke) verloop daarvan.
Voorbeeld van het probleem: als ik incarneer, zal mijn zus misschien tot mijn zielengroep behoren. Een goede vriendin van haar werk behoort misschien ook tot onze zielengroep, al zie ik die alleen maar op verjaardagen. Maar bijvoorbeeld de moeder van die vriendin, die zal misschien tot de zielengroep van die vriendin behoren. Dat zou dan tevens mijn zielengroep zijn? Hoewel ik die mevrouw (in dit leven) nog nooit heb gezien? Enzovoorts.
Als telkens maar enkele zielen van een zielengroep tegelijk incarneren, is het meer verklaarbaar. Maar dat betekent tevens dat lang niet iedereen in je naaste omgeving tot je zielengroep behoort.
Ander aspect van het probleem: je kunt tijdens je leven foute keuzes maken (extreem voorbeeld: zelfmoord plegen). Maar dan kan het hele toneelstuk een andere kant opgaan, die niet tevoren binnen de zielengroep is ‘voorzien’? De andere zielen kunnen dan hun doelstellingen (buiten hun schuld) niet bereiken?
Hier kan het bedoelde tijdsaspect een rol spelen, waarover verschillende speculaties mogelijk zijn. Dit zijn problemen die m.i. opgelost moeten worden binnen de theorie.
PS: dat je, na je overlijden, als ziel in het tussenbestaan in contact komt met de leden (alle?) van je zielengroep, ook degenen die nog niet zijn overleden, is mogelijk, volgens de verklaringen van de gehypnotiseerden, omdat men bij een incarnatie niet zijn volledige energie meeneemt. Dit geeft overigens aanleiding tot beschouwingen omtrent begrippen als ‘identiteit’ en ‘bewustzijn’.
Overigens is het bij bijna-doodervaringen volgens de verklaringen van de mensen zo dat men alleen begroet wordt door familieleden en/of vrienden die reeds zijn overleden.

7. Vrije wil:
Voorbeeld, p. 372 e.v. Destiny of Souls (Michael Newton):
Een klant / patiënt van Michael Newton leefde in een vorig leven vlakbij Gettysburg, in de tijd van de Amerikaanse Burgeroorlog. Hij heette John, en had op 16-jarige leeftijd een vriendin, Rose, met wie hij zou gaan trouwen. John werd gevraagd om een klusje voor een van de legers te verrichten, op vrijwillige basis. Hij nam dat aan, omdat het hem een aardig avontuur leek. Hij overleed tijdens de Battle of Gettysburg in 1863.
Na zijn overlijden als John kwam hij terug bij zijn zielengroep. Rose was daar ook, althans het deel van haar energie dat niet was geďncarneerd. Rose zei: “Waarom ben je hier terug? Het was de bedoeling dat we zouden trouwen!”
John had vrij abrupt een pad gekozen dat afweek van zijn, tijdens het daaraan voorafgaande tussenbestaan in overleg met de toekomstige Rose gekozen, ‘meest waarschijnlijke’ leven.
Het verhaal gaat jammer genoeg niet verder.

8. Vrije wil(len)?
Iedereen heeft naar zeggen van de gehypnotiseerden op ieder moment een vrije keuze, een vrije wil. Bijvoorbeeld wat de levenskeuze betreft:
- Zielen spreken van tevoren in vrijheid een rolverdeling en scenario voor het volgende leven af, met (al dan niet wederzijdse) ervaringsdoelen om te bereiken.
- Niettemin gaat eenieder vervolgens in zijn eentje naar een raad der wijzen om een leven te kiezen uit een gelimiteerd aantal voorgeschotelde alternatieven (op onderscheiden locaties), en om een van de mogelijke voorgeschotelde scenario’s uit het gekozen leven te kiezen.
- Vervolgens kan men tijdens dat leven nog (rationeel-onbewust van de diepere gevolgen) zelfstandig keuzes maken die de eerdere keuzes (ook van anderen) doorkruisen.
Hoe verdraagt zich dat met elkaar? Ik krijg het beeld van op gebeurtenissen inwerkende vrije willen van zielen / incarnaties, die tezamen - per saldo - (slechts) een ‘kans’ creëren dat een bepaalde gebeurtenis zich voordoet. Dat hangt dan samen met de creërende kracht die eenieder heeft. (NB de toekomst, in onze betekenis van dat woord, ligt dus niet vast.)
Ter illustratie enige citaten uit Memories of the afterlife (Michael Newton c.s.), p. 1 t/m 12, casus van Paul Aurand:
[Voor de eerste keer S voor de raad der wijzen:]
[S:] “They are showing me I have a choice! I can choose to be with my husband or the other man. I can even choose to be with Raul. ….. I know I want to be with him, but he has his free will too! ….. " [P:] “You might ask them what the possibility of that is in life.” [S:] “It’s only about twenty or thirty percent possibly. Twenty percent. I am scared it will not happen. The point is that I want it, and he does not. He has his free will too, and I am not supposed to manipulate it. He has to want it too.”
[Vervolgens bij de zielengroep van S:]
[S:] “I am telling him [Raul] I want to be with him. I feel the pain. ‘Maybe. Maybe, baby,’ he jokes. …..” [P:] “And what is the agreement that you and he have?” [S:] “To be together.”
[Voor de tweede keer S voor de raad der wijzen:]
[S:] “I don’t understand. Should I make choices, or should I just allow choices to be made? Sometimes they can be made, and sometimes they have to be allowed to be made. In this particular situation, I can make the choice. I can leave Mark. I can choose to be with Raul, but I don’t know how to do it if he doesn’t want to. No matter what, I have to respect the choices of others and not manipulate them to get what I want. ….. Accept his (Raul’s) free will. ….. See possibilities and open myself to the possibilities but be emotionally detached and not project them to others to influence things. ….. I should respect the free will of others. There is a balance between creating and manipulating.”

9. Is het ‘slechte’ nodig? Is het dan slecht?
In de tussenruimte, het tussenbestaan, wordt vaak afgesproken dat de een ‘n nare rol jegens de ander zal gaan vervullen in de volgende gezamenlijke reďncarnatie, zodat die ander kan groeien via het leren omgaan met die ervaring.
Anderzijds, als je in de tussenruimte terugkomt van een reďncarnatie, wordt als negatief beoordeeld dat je je (zonder meer) slecht jegens anderen hebt gedragen.
In het boek van Susan Wisehart, p. 238, gaat Linda in de ruimte tussen reďncarnaties over (ongeveer) deze kwestie een stevige discussie aan met de Council - ze zegt: “I’m giving the Council a hard time.” Helaas geeft ze niet goed aan hoe die discussie verloopt.
Een mogelijke verklaring is, dat je weliswaar als instrument die nare rol moet vervullen, maar dat ook jij je ‘slechtzijnde’ ervaring moet verwerken, en moet ombuigen naar goede intenties.
Niettemin, het zou goed zijn als hypnotherapeuten meer diepgang in dit soort kwesties zouden aanbrengen via doorvragen. Dat lijkt me nuttiger dan de hypnotherapie te ‘misbruiken’ om mensen van psychische klachten in dit leven af te helpen.

10. Een filosofie ontwikkelen!
De boeken van Lawton & Tomlinson zijn ‘n soort 2e-generatie-boeken. Zij hebben een groep personen een aantal malen onder hypnose gebracht (iedere persoon afzonderlijk), naar de ‘wereld tussen de levens’ c.q. het tussenbestaan geleid, en hen een (fors) aantal dezelfde vragen gesteld in relatie tot die ‘tussenruimte’, waarbij de vragen niet een therapeutisch karakter of doel hadden, maar een (zeg maar) filosofisch karakter / doel.
Zoals: “Can some souls choose not to reincarnate?”, “Are there differences between human and animal soul energy?”, “How are new souls created?”, “Do all souls have a full interlife experience every time?”, “What happens to souls once they no longer need to reincarnate?”, “What roles can more experienced souls take?”, etc. etc.
De schrijvers constateren dat de antwoorden vaak overeenstemmen, maar ook nogal vaak uiteen lopen. Zij proberen daarvoor verklaringen te geven. Een mogelijke verklaring is volgens mij, zoals ook hierboven onder 3 geconstateerd, dat in de wereld tussen de levens geen perfectie heerst, noch alwetendheid.
Helaas hebben de schrijvers niet aan hun proefpersonen de vraag gesteld: “hoe komt het dat de antwoorden vanuit de tussenwereld van elkaar afwijken c.q. lijken af te wijken?”
Niettemin is hun aanpak de juiste: via het stellen van vragen aan gehypnotiseerden, en goed doorvragen, er proberen achter te komen hoe de wereld in elkaar zit. Een filosofie (of noem het een religie) ontwikkelen.

11. Bijna-doodervaringen, BDE
Bijna-doodervaringen worden in de 'exacte' wetenschap toegeschreven aan 'spelingen' in de hersenen. Daar worden allerlei mogelijke fysieke oorzaken voor genoemd - hetgeen deze verklaring op zich reeds minder waarschijnlijk maakt.
Men focust bij deze wetenschappelijke analyse van bijna-doodervaringen volledig op één aspect daarvan, namelijk het 'gevoel' van in een andere wereld te verkeren, een gevoel van uittreding.
Bijna-doodervaringen worden echter in de (esoterische c.q. new age) literatuur gekenmerkt door een tiental aspecten, zie aldaar.
Wetenschappelijk gezien moeten al die aspecten tezamen verklaard worden. De wetenschap 'wil' een fysieke verklaring - met als (op zich goed) uitgangspunt dat de afgelopen eeuwen steeds gebleken is dat er fysieke verklaringen zijn voor zaken die bovennatuurlijk lijken - maar heeft die voor het totaal van deze aspecten nog niet geleverd.
Tot dan is er alleen de esoterische verklaring, kort gezegd, dat er een leven is na de dood, leven na dit leven.
Om de meest opvallende punten te noemen:
- Er zijn vele casestories omtrent bijna-doodervaringen waarin de persoon bewusteloos c.q. in coma is, en dan als het ware dingen en mensen kan 'zien'. Bijvoorbeeld familieleden die in de wachtkamer zitten te wachten en praten. Ambulancemedewerkers die doende zijn. En doktoren die met instrumenten bezig zijn. (Doktoren worden hier regelmatig na de operatie mee geconfronteerd door de persoon die een BDE heeft gehad, en reageren dan veelal alleen maar verrast. Maar er zijn ook doktoren die er boeken over schrijven .....)
- Men ziet binnen een bijna-doodervaring (op een hoogst enkele uitzondering na, die dus binnen de theorie moet worden verklaard) alleen maar identiteiten, zoals familieleden, die al zijn overleden.
- Binnen bijna-doodervaringen vindt vaak een levensevaluatie / levensoverzicht plaats, samen met een soort gids. Daar zit een sterk moreel karakter aan. Bijvoorbeeld, een van de casestories hield in dat dat de betreffende persoon als jongetje zijn zusje vaak had gepest, maar, toen ze ergens heel bedroefd over was, zijn arm over haar schouders had geslagen. Dat bleek een van de belangrijkste ('goede') ervaringen in zijn leven te zijn geweest.
In regressiehypnose komen dezelfde soort elementen voor als bij 'normale' bijna-doodervaringen. Bijvoorbeeld ziet men na het overlijden in een vorig leven rouwende familieleden.
Zie ook Merkawah = NetwerkNDE, nabij-de-doodervaringen (NDE).


Webmaster